هَلْ مِنْ ناصِرٍ یَنْصُرُنی به‌معنای «آیا یاوری هست که مرا یاری کند؟» جمله‌ای که مشهور است امام حسين(ع) در آخرین دقایق زندگی‌اش در روز عاشورا بر زبان رانده است. این جمله، نقل به معنا است و به شکل مذکور در کتاب‌های تاریخی نیامده است؛[١] ولی منابع مربوط به واقعه كربلا، عباراتی شبیه به آن و با همین مضمون را نقل کرده‌اند.[٢]

بنا به نقل وقایع‌نگاران عاشورا وقتی ياران امام حسين (ع) شهید شدند و او تنها ماند این جملات را بر زبان راند که «هَلْ مِنْ ذَابٍّ يَذُبُّ عَنْ حَرَمِ رَسُولِ اللَّهِ ص هَلْ مِنْ مُوَحِّدٍ يَخَافُ اللَّهَ فِينَا هَلْ مِنْ مُغِيثٍ يَرْجُو اللَّهَ بِإِغَاثَتِنَا هَلْ مِنْ مُعِينٍ يَرْجُو مَا عِنْدَ اللَّهِ فِي إِعَانَتِنَا؛ آيا دفاع‌کننده‌ای هست که از حرم رسول خدا دفاع کند؟ آیا یگانه‌پرستی هست که درباره ما از خدا بترسد؟ آیا فریادرسی هست که با فریادرسی از ما به خدا امید داشته باشد؟ آیا مددکاری هست که با کمک به ما امید به آنچه نزد خداست داشته باشد؟»[٣] امام حسین(ع) پیشتر در منزلگاه قصر بنى مقاتل هنگامی که عبيدالله بن حر جعفى را به یاری طلبید و او عذر آورد، از عبیدالله خواست که از آنجا برود چراکه اگر صدای استغاثه امام را بشنود و اجابت نکند، خدا او را هلاک می‌کند.».[٤]

_____________

پ.ن

١.محدثی، فرهنگ عاشورا، ۱۳۷۶ش، ص۴۷۱

٢.سید ابن طاووس، اللهوف، ۱۳۴۸ش، ص۱۱۶؛ ابن نما حلی، مثیر الاحزان، ۱۴۰۶ق، ص۷۰.

٣.سید بن طاووس، اللهوف، ۱۳۴۸ش، ص۱۱۶.

٤. طبری، تاریخ الامم و الملوک، ۱۳۸۷ق، ج۵، ص۴۰۷.